Majstori baroka

U večerašnjoj emisiji predstavićemo Violinske sonate Luiđija Madonisa, italijanskog violiniste i kompozitora koji je najveći deo svoje karijere proveo u Rusiji. Pratićete izvođenje Marije Krestinske, violina, Pavela Serbina, violončelo i Imbi Tarum, čembalo, sa izdanja objavljenog u početkom ove godine za kuću Pan Classics.

Luiđi Madonis je rođen u Veneciji, u muzičkoj porodici, početkom poslednje decenije 17. veka, a uticaj njegovog rodnog grada se čuje i muzici koju je pisao, posebno odjeci Vivaldija, koji se smatra njegovim učiteljem. 

Kao vrstan violinista, a važio je za jednog od najboljih izvođača u Veneciji tog doba, Madonis je 1725. godine dobio angažman koncertmajstora Perucijeve operske trupe u Vroclavu, sa kojom je sarađivao, sa povremenim prekidima, sve do 1730. godine. Putujući po Evropi, Madonis je stigao u Pariz gde je zabeleženo da je nastupao na prestižnoj javnoj koncertnoj seriji „Concert Spirituel" uz oduševljenje publike i stručne javnosti. Vrativši se u rodnu Veneciju, dobio je ponudu od izaslanika ruske carice Ane da postane član dvorskog orkestra. Godine 1733. stigao je u Sankt Peterburg, zajedno sa još nekolicinom italijanskih muzičara, među kojima je bio i njegov brat, kao i njegovi bliski prijatelji braća Dal Oljo iz Padove. Za vreme vladavine carice Jelisavete postavljen je za koncertmajstora dvorskog orkestra i na tom mestu je ostao sve do 1762. godine kada će ga zameniti Pjetro Peri i Domeniko Dal Oljo. Kao jedan od razloga za penzionisanje Madonisa navodi se i pogoršanje njegovog mentalnog zdravlja. Umro je u Sankt Peterburgu 1777. godine izolovan i usamljen.

U opusu Luiđija Madonisa najvažnije mesto zauzimaju Dvanaest simfonija objavljene u ruskoj prestonici 1738. godine, posvećene carici Ani. Ovo su u suštini sonate da kamera za violinu, violončelo i kontinuo i predstavljaju redak primer barokne muzike pisane u Rusiji, pored Dal Oljovih sonata. Istovremene spadaju i u najranije objavljene muzikalije u ovoj zemlji. 

Ove veoma raznovrsne kompozicije, pokazuju sa jedne strane umeće Luiđija Madonisa kao violiniste, a sa druge njegovo maštovito korišćenje plesnih obrazaca i raspevane, melanholične kantilene vivaldijevskog tipa. 

Urednica Ksenija Stevanović