Sedamnaesti april

Sedamnaestog aprila 1993, album Dejvida Bouvija „Black Tie, White Noise" penje se na vrh liste najprodavanijih albuma u Velikoj Britaniji. To se uglavnom smatra početkom Bouvijeveg povratka i renesanse nakon što je u prethodnih desetak godina uglavnom imao malo uspeha sa novim pesmama.

Bouvi se oženio manekenkom Iman prethodnog proleća i naslovna pesma nastaje u Kaliforniji, nedugo nakon venčanja. Bouvi se malo plašio da pesma čiji bi se naslov mogao prevesti kao „Crna kravata, bela buka" ne bude doživljena kao „Ebanovina i slonovača" za novu deceniju, pa je u muzičkom smislu insistirao na grubljem zvuku da bi to izbegao. Duboko lični ton albuma vidljiv i u pesmi „Jump They Say" posvećenoj Bouvijevom usvojenom bratu Teriju koji je počinio samoubistvo.

Kritika je album listom primila kao njegov najbolji još od faze s kraja sedamdesetih godina. Publika ga je takođe dočekala izuzetno pozitivno, iako ga nije pratila promotivna turneja. Pretposlednja pesma na albumu je obrada Morisijeve „I know It's Gonna Happen Someday" koju je sam Morisi otpevao na albumu „Your Arsenal" objavljenom krajem jula prethodne godine. I ovaj potez obrade praktično nove pesme karakterističan je za Bouvijev stil „suočavanja sa sadašnjošću" te konstantnog i kontinuiranog izmišljanja samog sebe, što se nastavilo već iste godine albumom „The Buddha of Suburbia", a zatim i dve godine posle onim pod naslovom „Outside".

 

 

div id="adoceanrsvdcfhklggd">